تبليغاتX
http://www.epasajh.com/images/logo1.gif قلم شکسته
باور نکن تنهایی ات را..................من در تو پنهان ام تو در من..........



از من به من نزدیک تر تو....................از تو به تو نزدیک تر من...............



باور نکن تنهایت را ..........................ما یک دل و یک حرف داریم.........

ما در عبور از کوچه عشق............. بر دوش هم سر میگذاریم............

دل تاب تنهایی ندارد..................باور نکن تنهایی ات را ........................

هر جای این دنیا که باشی ................من با تو ام تنهای تنها..............

من با تو ام هر جا که هستی..........حتی اگر با هم نباشیم...............

حتی اگر یک لحظه یک روز با هم در این دنیا نباشیم.........................
+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |

عشق يعنی با غم الفت داشتن

         سوختن با درد نسبت داشتن

                    عشق دريک جمله يعنی انتظار

                                انتظار روز رجـــعت داشتن

                                       عشق يعنی مستی و ديوانگی

                                                عشق يعنی در جهان بيگانگی

                                       عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

                              عشق يعنی سجده ها با چشمان تر

                     عشق يعني سر به در آويختن

             عشق يعنی اشک حسرت ريختن

  عشق يعنی در جهان رسوا شدن

         عشق يعنی مست و بی پروا شدن

                  عشق يعنی سوختن يا ساختــن

                           عشق يعنی زندگی را باختن

                                   عشق يعنی انتـــظار و انتـــظار

                                           عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

                                     عشق يعنی ديـده بر در دوختـن

                           عشق يعنی در فراقش سوختن

                 عشق يعنی لحظه های التهاب

        عشق يعنی لحظه های ناب ناب

 عشق يعنی با پرستو پر زدن

         عشق يعنی آب بر آذر زدن

                   عشق يعنی سوز نی آه شبان

                            عشق يعنی معنی رنگين کمان

                                     عشق يعنی با گلي گفتن سخن

                                              عشق يعنی خون لاله بر چمن

                                      عشق يعنی شعله بر خرمن زدن

                             عشق يعنی رسم و دل برهم زدن

                    عشق يعنی يک تيمم يک نماز

          عشق يعنی عالمی راز و نياز

عشق يعنی چون احسان پا به راه

       عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه

               عشق يعنی بيستون کندن به دست

                        عشق يعنی زاهد اما بت پرست

                                 عشق يعنی همچومن شيدا شدن

                                          عشق يعنی قلــه و دريا شدن

                                 عشق يعنی يک شقايق غرق خون

                       عشق يعنی درد ومحنت دردرون

              عشق يعنی يک تبلور يک سرود

   عشق يعنی يک سلام و يک درود

           عشق يعنی جام لبريز از شراب

                    عشق يعنی تشنگی يعنی سراب

                            عشق يعنی حسرت شبهای گرم

                                    عشق يعنی ياد يک رويای نرم

                                        عشق يعنی غرقه گشتن در سراب

                                    عشق يعنی حلقه های بی حساب

                          عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت

                  عشق يعنی آخــرخط بهـشــت

         عشق يعنی گم شدن در لحظه ها

عشق يعنی آبـی بی انتـــها

        عشق يعنی زرد تنها و غريب

                عشق يعنی سرخی ظاهر فريب

                          عشق يعنی تکيه بر بازوی باد

                                   عشق يعنی حسرتت پاينده باد

                                    عشق يعنی هرزمان تنها شنيدن نام او

                                       عشق يعنی هرچه گفتن هرچه کردن


+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک مست نشی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

 

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |

نشعه ی چیزی خاصم

رفته ام گوشه ی عزلت

خیس چشم و دریده گریبان

منتظر پروازم.

خستگی طاقتم را تاب کرده

دل پوسیده ی من

روزگاریست

بار سفرم را قاب کرده.

مثالم مثال شمع

که نمی سوزم لیک

ازهجر یار

 قامت نحیفم را اب کرده.

کاش می دیدم

ان زمان که خبر مرگ مرا میشنوی

نگاهت را به کدام گل خاطره ام

می پیچی

تا که من ان را امیدوار

می چیدم.

افسوس که خبر نیست مرا

که تو را وسعت اشک خواهد برد

یا که ارامش

.

اشک ها یم جاریست

دلم بی تاب

هراسانم ولرزاندست

  از زمان ناب

لیک هراسم از معصیت است

 قامتم خمیده

که گناهانم همه فراخ باریست.

نگاه را می دزدم

از پس خاطرات

به دستم می نگرم

که گرم است

از خونی که از او جاریست.

کاش می دیدم

ان زمان که خبر مرگ مرا میشنوی

نگاهت را به کدام گل خاطره ام

می پیچی....

..

.

دانیال

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |

چند نفر نام ببرم ،
-زن یا مرد فرقی نمی كند ـ كه به دنیا آمدند ،
خندیدند ،
گریه كردند ،
تلاش كردند ،
عاشق شدند ،
بیدار ماندند ،
ترسیدند ،
خوش حال شدند... ؟

چند نفر نام ببرم
-زن یا مرد فرقی نمی كند ـ كه بودند ،
رنگ ها می شناخته اند ،
سفر رفته اند ،
گُل ها را بو كرده اند ،
در مرگِ دیگران گریسته اند ،
خیسِ باران شده اند... ؟

چند نفر نام ببرم
ـ زن یا مرد فرقی نمی كند ـ
بدهكار بودند ،
می ترسیدند ،
می ترسانند ،
كه اسم داشته بودند ،
زندگی كردند ،
و مردند ... ؟

بی آن كه تو حتا اسمی از آن ها شنیده باشی ،
عاشق شدند ،
شكست خوردند ،
نامه نوشتند ،
نامه گرفتند ،
آواز خواندند ،
گریه كردند ،
و تنها ماندند ...

...

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |

من راهی پیدا خواهم کرد ، چیزی در آسمان چشم انتظار من است .این راز را با خود به گور می برم       آنها هرگز نخواهند دانست و من نیز نمی توانم بگویم .
بیاد بیاور روزی را که کودکی بودی بازیگوش ، دنیا و زمان را به بازی می گرفتی .هرگز شب نمی شد .   چرا امروز دیگر نمی توانیم همانطور بچه بمانیم ؟ !
از درخت سیب بالا برو و سعی کن خورشید را بگیری .خودت را در رویا غرق کن .آه ... چرا نمی توانیم به خورشید برسیم ! چرا نمی توانیم سالها را از میان برداریم ! چرا؟
برگهای زرد پاییزی را که در باد بی رحم می لرزند و می پیچند بشمار .                                              هر برگش ورقی از روزهای زندگی سیاه من است.
کیست آن مرد که در کنار دیوار ایستاده است . آرزوهایش را با پرسش بر دیوار ترک خورده می نویسد.
فکر می کند خورشید شباهنگام سقوط می کند . آیا او درس بخشش را به ما یاد می دهد ؟                      خدایا راستی مردم دلشان برای من می سوزد . راستی مردم به حال و روز من می خندند .
دیگر برای من مهم نیست که خورشید ندرخشد . دیگر برای من مهم نیست که آه در بساط ندارم                 و دیگر برای من مهم نیست که در نبرد زندگی می بازم . نه ... دیگر هیچ چیز مهم نیست .
من هرگز نمی دانستم می توان اینچنین غمگین بود .                                                                      بسیار ممنونم که کفشهای کهنه ام را دور انداختی . نهایت لطف توست که به من فکر می کنی .
امّا من اینجا نیستم . من در زمستان به عشقم می رسم . رویای راستین چیست ؟
                          

                           شوخی بزرگ طبیعت روز متولد شدنم بود !

                                                          ...

اینجایم ... بر تلّی از خاکستر ...  پا بر تیغ می کشم و به فریب هر صدای دور دستمال سرخ دلم را          تکان می دهم.

از شوق به هوا می پرم چون کودکی ام و خوشحال که هنوز معمای سبزی رودخانه از دور برایم حل نشده است . آری از شوق به هوا می پرم و خوب می دانم ... سال هاســـــت که مُـــرده ام .

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |
و اين فريادي است
فريادي بر شوره زار باورهاي زنگ زده
براي تنقيح و عروج باورهايم
تنگ آمده از احتضار انسانيت
به دنبالي ايماني ناب ،نه آنكه كه  اسير است  در زنجير اوهام
به دنبال تاريخ
نه آن ستونهاي فرسوده ،  و نه آن افسانه هاي شوريده
بل به دنبال احياي حقوق بشر ِزنگار گرفته
‌ارثيه اي گران سنگ  مانده از كورُش
به دنبال زواياي گمشده ي انسايت
همان تبر خاك گرفته ي ابراهيم
و اين بار ، اما ،‌ بت ها نه بي جانند
كه در جان آدمي ريشه دوانده اند...

و من عاشق دشتهاي تفتيده ي جنوب
سرخي خون خورشيد
دلداده ي اسفندهاي بهاري
دوستدار شب و  مهتاب
و فردايي كه نمي دانم...


http://www.naavak.blogfa.com/

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت |
آمفی تیاترکولوسیم در شهر رم ایتالیا

بقایای شهرتاریخی ماچوپیکچو در کشور پرو

پیکره بزرگ مسیح رهایی بخش در شهر ریودوژانیرو در برزیل

تاج محل در شهر اگرای هند

دیوار بزرگ چین

شهر تاریخی پترا در اردن

هرم چیچن ایتزا در مکزیک

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |

اون شب و یادت میاد می گفتی پیشم می مونی

گفتی از کارایی که کرده بودی پشیمونی

گفتی وجود ناز تو تموم دنیای منه

اسم قشنگت اوله تمومه شعرای منه

ولی گذاشتی رفتی و منو سپردی به خـــــــــدا

رفتی و گفتی بهتره قلبا باشن از هم جدا

گفتم نرو که رفتنت به قیمته مرگ منه

گفتی دلت جای دیگه است این آخرین حرف منه

رفتی و از رفتن تو یه ردپا رو دل به جاست

خنده و شادی مال تو غصه ی این دل مال ما

بگو کی بود که سر زده مهمون چشمای تو

منو کنار زد و خودش تمومه دنیای تو شد

خوب میدونم یه روز میایی به حالت پشیمونی

میایی پیشم بهم می گی از کرده هات پشیمونی

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |

 

 

من از گذشته ی دوری دلم شکسته شده

 

که حرف های خودم را نشد به جا بزنم-

 

که تیره روز لباسم برای هابیل است

 

چگونه چشم به چشم کبوترا بزنم ؟

 

همیشه وسوسه همراه چشم های من است

 

چقدر؟ تا به کجاهاش دست و پا بزنم؟

 

قبول غرق گناهم ولی بدان آقا

 

دوباره آمده ام تا تو را صدا بزنم

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |
 روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .

روزی که کمترین سرود بوسه است .

و هر انسان برای هر انسان برادری است .

روزی که دیگر درهای خانشان را نمیبندند ...قفل افسانه ایست و قلب برای زندگی بس است .

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است...تا تو به خاطر اخرین حرف دنبال سخن نگردی .

روزی که آهنگ هر حرف زندگی است...تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم .

روزی که هر لب ترانه ایست...تا کمترین سرود بوسه باشد .

روزی که تو بیایی ..برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود .

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم .

ومن آن روز را انتظار میکشم...حتی روزی که دیگر نباشم...


احمد شاملو

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |
اشک رازیست
لبخند رازیست
عشق رازیست
اشک آن شب لبخند عشقم بود...
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی ...
من درد مشترکم ...مرا فریاد کن.
درخت با جنگل سخن میگوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن میگویم .
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافته ام ...
با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من آشناست ...
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام .
زیبا ترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین زندگان بوده اند.
دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست .
ای دیر یافته ! با تو سخن میگویم
بسان ابر که با توفان
بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن میگوید.
زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام
زیرا که صدای من با صدای تو آشناست..

احمد شاملو
+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |
دلم میخواست بند از پای و جانم باز میکردند
که من ، تا روی بام ابرها ،  میکردم
از آنجا با کمند کهکشان ،تا آستان عرش میرفتم
در آن درگاه ، درد خویش را فریاد میکردم ... که کاخ صد ستون کبریا لرزد
! مگر یک شب ، از این شبهای بی فرجام ، ز یک فریاد بی هنگام
! بروی پرنیان آسمانها ,
خواب در چشم خدا لرزد...

فریدون مشیری

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |
اهای مردم دنیا, گله دارمگله دارم...

سلام,

ابتدا لازم می دانم که از همه شما تشکر کنم بابت این که به وبلاگ من میایید,

و نوشته هایم را می خوانید.

چقدر ادبی شد!

اما گله دارم ازتون,

بابته!!!؟

بابته اینکه این وبلاگ در عرض کمتر از یک هفته ست که بوجود اومده و بیش از ۱۱۰ بار شما !!

شما دوستان اومدید اینجا و مطالب رو شاید خواندید!!

اما تعداد نظرهاتون راجع به مطالب حتی کمتر از ۱٪ (۱ در صد).

حتما خیلی لطف داشتید که سری به من زدید!!

و نوشته هام اصلا خوی نیستند.

اصلا چه اهمیتی داره!!

حتما برای من اهمیت داره که نظرتوون رو بدونم.

فکر کنم دچار تناقض گویی شدم !!

عجیب نیست.!!

..

.

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 و ساعت |

کس نگفته ست زندگي كار ساده ايست،
گاهي بسيار سخت و نا خوشايند مينمايد
اما با تمام فراز و فرودهايش ، زندگي
از ما انساني بهتر و نيرومند تر مي سازد
حتي اگر در لحظه حقيقت آن را در نيابيم
به ياد آر ...
كه در آزردگي ، رنج ، از خود دور داري
و در دلتنگي ، بگذاري اشكهايت جاري شوند
و در خشم خود را رها سازي
و در ناكامي ، بر خود چيره شوي
تا مي تواني يار خود باش
مي تواني بهترين دوست خود باشي!!!
اما،
اما به هنگام آشفتگي مرا خبر كن!!!
مي كوشم ، بدانم چه وقت بايد در كنارت باشم
اما گاه ممكن نيست، پس خبرم كن
.


نوشته آرزو

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |

سلام, این شعرو فالبداهه نوشتم.

به بزرگی خودتون, از نقص هاش چشم پوشی کنید.

.

.

.

من ناز دلبر خویش می کشم او با ناز می خندد

 در پس رخ زیبایش چه فتنه ها که می بندد

هر فتنه و ازمون را به خطا یا به امید صفا

طی می کنم و می دانم او هنوز با من می جنگد

اری هنوز سیاه مست عشقم و از خودم غافل

در میان به چشم میبینم عشقمان از درون می گندد

من کور او بودم و از او عیب نمی دیدم

اما هزار افسوس که نفهمیدم در پس اینه اش به من می خندد


دانیال

 

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |
آنچه مي خوانيد در مورد شما نيست ، در مورد بغل دستي تان است!

* هر ايراني حداقل يکبار تصميم گرفته است زبان انگليسي را بياموزد!

* در کتابخانه هر ايراني حتما کتابي در مورد چگونه در ? ثانيه خوش تيپ

 بشويم! چگونه پولدار بشويم! چگونه اعتماد بنفس داشته باشيم وجود دارد!

* هر ايراني حداقل يک دندان و حداکثر چند دندان خراب دارد!

* هر پسر ايراني حداقل ده بار آرزو کرده است جاي برسلي يا آرنولد بود!

* هر دختر ايراني حداقل ده ميليون بار آرزو کرده که نيکول کيدمن بود!

* هر ايراني حداقل ? رشته ورزشي را نيمه کاره رها کرده است!

* هر ايراني چند صد بار در زندگي اش احساس خوش تيپي کرده است!

* هر ايراني حداقل ...بار به علي دايي محبت نثار کرده است!!!

* هر ايراني حداقل يکبار گفته است : هنر نزد ايرانيان است و بس!

* هر ايراني حداقل ?? بار آشغالهايش را از توي ماشين به خيابان پرت کرده است!

* هر ايراني حداقل سه بار آرزو کرده در دوران هخامنشي ها زندگي مي کرد!

* هر ايراني حداقل ???? بار ديگران را نصيحت کرده است!

* هر ايراني حداقل ? بار در امتحانات تقلب کرده است!

* هر ايراني حداقل ?? بار شعار داده است : مرگ بر آمريکا!

* هر ايراني حداکثر ? بار وقت شناس بوده است!

* هر ايراني حداقل ? بار وانمود کرده است که نمازش را هميشه سر وقت مي خواند!

* هر ايراني  حداقل ? بار احساس پوچي کرده و خواسته خودکشي کند!

* هر ايراني حداقل ???? بار احساس کرده ديگران قدر او را نمي دانند!

* هر ايراني حداقل ? بار تصميم گرفته است از شنبه درس هايش را بخواند!

* هر ايراني ....

اگر از خواندن اين نوشته ناراحت شديد به بغل دستي تان نگاه کنيد چون اين نوشته

در مورد او بود نه شما!


گذری از وبلاگ یک دوست http://b1221.blogfa.com

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |
سال 1230 : (مرد):دختره خير نديده من تا نكشمت راحت نميشم....
زن:آقا حالح يه غلطي كرد شما ببخشيد!نا محرم كه خونمون نبود.حالا اين بنده خدا يه بار بلند خنديده...!!!
مرد: بلند خنديده؟ اين اگه الان جلوشو نگيرم لابد پس فردا مي خواد بره بقالي ماست بخره. نخير نمي شه بايد بکشمش...
بالاخره با صحبتهاي زن ، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه.
سال 1280
مرد: واسه من مي خواي بري درس بخوني؟ مي کشمت تا برات درس عبرت بشه. يه بار که مُردي ديگه جرات نمي کني از اين حرفا بزني. تو غلط مي کني. تقصير من بود که گذاشتم اين ضعيفه بهت قرآن خوندن ياد بده. حالا واسه من ميخاي درس بخوني؟؟؟
زن: آقا ، آروم باشين. يه وقت قلبتون خداي نکرده مي گيره ها! شکر خورد. ديگه از اين مارک شکر نمي خوره. قول ميده...
مرد( با نعره حمله مي کنه طرف دخترش ): من بايد بکشمت. تا نکشمت آروم نمي شم. خودت بياي خودتو تسليم کني بدونه درد مي کشمت...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه
سال1330
مرد: چي؟ دانشسرا (همون دانشگاه خودمون)؟ حالا مي خواي بري دانشسرا؟ مي خواي سر منو زير ننگ بوکوني؟ فاسد شدي برا من؟؟ شيکمتو سورفه (سفره) مي کونم...
زن: آقا، ترو خدا خودتونو کنترل کنين. خدا نکرده يه وخ (وقت) سکته مي کنين آ...
مرد: چي مي گي ززززززن؟؟ من اگه اينو امشب نکوشم (نکشم) ديگه فردا نمي تونم جلوي اين فسادو بيگيرم. يه دانشسرايي نشونت بدم که خودت کيف کوني...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه

سال1380
مرد: کجا؟ مي خواي با تکپوش (از اين مانتو خيلي آستين کوتاها که نيم مترم پارچه نبردن و وقتي مي پوشيشون مث جليقه نجات پستي بلندي پيدا مي کنن) و شلوارک (از اين شلوار خيلي برموداها) بري بيرون؟ مي کشمت. من... تو رو... مي کشم...
زن: اي آقا. خودتو ناراحت نکن بابا. الان ديگه همه همينطورين (شما بخونيد اکثرا).
مرد: من... اينطوري نيستم. دختر لااقل يه کم اون شلوارو پائين تر بکش که تا زانوتو بپوشونه. نه... نه... نمي خواد. بدتر شد. همون بالا ببنديش بهتره...
سال1400
زن: دخترم. حالا بابات يه غلطي کرد. تو اعصاب خودتو خراب نکن. لاک ناخنت مي پره. آروم باش عزيزم. رنگ موهات يه وقت کدر مي شه آ مامي. باباتم قول مي ده ديگه از اين حرفا نزنه...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، دخترخونه از خر شيطون پياده مي شه و باباي گناهکارشو مي بخشه !!

امیدوارم خوشتون اومده باشه


گذری از وبلاگ یک دوست http://b1221.blogfa.com/

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |

هفته پیش رفته بودیم یه روستایی به اسم فرومد.خاطره قشنگی بود.گفتم واستون تعریف کنم شاید دلتون خواست شما هم برید.

فرومد اسم روستاییه نزدیک سبزوار.که یه مسجد جامع قدیمی داره مال زمان سلجوقیان میشه.ما هم با راهنمایی استاد این مسجد واسه پروژه معماری اسلامی انتخاب کردیم.استاد هم قول داد تا کمکون کنه.تا اونجا ۲:۳۰ راه بود.

استاد هم زنگ زد به دهدار فرومد تا جایی رو واسه اقامتمون در نظر بگیره.

خلاصه اینکه صبح پنج شنبه راه افتادیم.

وقتی رسیدیم اول رفتیم پیش دهدار .او هم یک خوابگاه شبانه روزی بهمون معرفی کرد.خوابگاه بچه هایی که از روستاهای دیگه می اومدند تا اونجا درس بخونند.

یه اتاق خوابگاه به ما دادند.من.زهره.مینا.افسون و مهرناز

بچه های خوابگاه خیلی مهربون بودند.ما رو به جمعشون دعوت کردند.یکی از دخترا شروع کرد به خوندن شعرهای محلی.خیلی شب پر خاطره و قشنگی بود.خوابگاه یه حیاط بزرگ و خاکی داشت.نمی دونید آسمون شب چقدر قشنگ بود.پر ستاره. انگارتو عمرم اون همه ستاره ندیده بودم.هممون خیره شده بودیم به آسمون.خیلی قشنگ بود خیلی.

صبح رفتیم تو روستا.محصول عمده مردم روستا فلفل قرمز و انار بود.زهره از یکی از خانم های روستا سوال کرد که از کجا می تونه رب انار بخره؟او هم ما رو به خونه خواهرش برد تا رب بخریم.یه خونه کاهگلی بود با دیوارهای کوتاه.یه حیاط کوچیک هم داشت.یه گوشه حیاط هم قابلمه رو آتیش گذاشته بودندو کاچی می پختند.خانومه گفت هم بزنید تا حاجت بگیرید.ما هم یکی یکی نیت کردیم و غذا رو هم زدیم.

تو باغچشون پر فلفل بود.فلفلارو چید و داد به من.بچه ها هم داشتند رب هارو می چشیدند تا انتخاب کنند.تو یه سینی هم زرشک گذاشته بودند تا خشک بشه.من هم که خیلی زرشک دوست داشتم دعا میکردم بهم تعارف کنند.بالاخره دعام مستجاب شد.تو عمرم زرشک به اون خوشمزگی نخورده بودم.خانومه یه عالم زرشک بهم داد.خیلی خوش گذشت.

 بعدرفتیم مسجد.خیلی قشنگ بود.گچکاریهاش که حرف نداشت.شروع کردیم به عکس گرفتن و جمع آوری اطلاعات.لیدر اومدو کلی راهنماییمون کرد.هر چی از مسجد بگم کم گفتم.توصیه می کنم خودتون یه سر برید فرومد.

راستی این روستا یه شاعری داره بنام ابن یمین فرومدی که مقبرش نزدیک مسجد جامعه.

یه سایتی هم پیدا کردم که مربوط به فرومده.یه سری بزنید ضرر نمی کنید.

http://www.foroomad.blogfa.com

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |
من فقط می دونم که :
(اون یکی رو جز من داشت)

امروز دوباره بازم
تو خلوتم نشستم

تو خلوتی که هیچ وقت
نشد ازش به جستم

دوباره بازم اومد
همون غم لعنتی

غمی که این دنیامو
کرده فقط پا پتی

دوباره باز نشستم
یه شعر تازه گفتم

یه شعری که به هیچ کسی
غیر از خدا نگفتم

می خوام که درمونم بشی
اسیر زندونم نشی

من بخونم از تنهایی
بهم بگی خاطر خواهی؟

آره جونم خاطر خواتم
می خوام که واست بمی رم

می خوام برم یه گوشه وو
دوباره تنها بشینم

جام می مو رو بیارم
باهاش غم
هامو بشمرم

وقتی غم
هامو میشمرم
به دو چیز بد برمی خورم

غم اولم این بود
دوس داشتن زیادی

دوس داشتنی که نذاشت
بهت بگم نامردی

غم دومو گفتم
یهو دلم شکستش

آخه میدونی چی بود
بهم می گفت بی ارزش

بهم می گفت تو هیچ وقت
ارزشمو نداری

چی چی می خوای تو واسم
تو زندگی بیاری؟


نویسنده: اون یکی رو جز من داشت ّ ّ ّمحمدّ

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در یکشنبه یازدهم آذر 1386 و ساعت |
یکی بود یکی نبود

اونی که بود تو بودی

و اون که تو قلب تو نبود من بودم

یکی داشت یکی نداشت

اون که داشت تو بودی

اونی که جز تو هیچکس و نداشت من بودم.

یکی خواست یکی نخواست اون که خواست تو بودی!

اون که نخواست از تو جدا شه من بودم.

یکی رفت یکی نرفت

اون که رفت تو بودی!

اون که ...

.

.

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در شنبه دهم آذر 1386 و ساعت |

به من دلبسته ای؟

ایا تو هنوز هم بر عهدی که کردیم

وابسته ای؟

اری؟

کذب محض بود

این عشق از ابتدا

نحص بود

دیوار حرمتمان شکست

بخت از آشیان محقرمان رخت بر بست

اما تو همچنان می خندی

بر بغض های من

تو خویش نیک می دانی

چیزی نمانده برای من

انروز که گفتم میروم

انروز که تمام نشانه ها را سوزاندم

گفتم میروم!

گفتی برو که دگر طاقتم نیست

بر نگرد دیگر دلم با تو نیست.

.

.

.

سالی گذشت و من همه لحظه هایم سرشار بود

عطر تنت در روح و جانم

ماوا بود.

روزی آمدی بار دگر دل خواستی

گفتی خسته شدهام و

دگر بار مهر خواستی.

خواستم مهرم بپاشم چون عطر گل بر جامهات

اما افسوس که به رنگ خون بودعطر

از قلب پاره پاره ام.


دانیال

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در جمعه نهم آذر 1386 و ساعت |
به چه می نگرم

وجودم تهی شده است

خود نیز اسیر باده

و مست.

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در جمعه نهم آذر 1386 و ساعت |

دلم گرفته است

لیک روزی دلم شکستند

و من ماندم

ماندم با حجم گسترده تنهایی

ماندم با تمام ثانیه ها غم

فقط اه وافسوس

خنده شادی هیچ

شاید هم کم

در تنهاییهایم

گسترده بود پریشانی خویش را بر چهره ام

گاه فکر می کردم مرده ام

روزهایی هم مهمانی داشتم

بس که با او من جدل داشتم

خانه از من وحشتی دیرینه داشت

این همه چین و چروک ها را او گذاشت

خواستم امشب دلم خالی کنم

بغض فرطوت خویش را جاری کنم

اشکهایم جوهری شد بر قلم

 هجرو دلتنگی سرودی شد بر قلم

یاد ان افتادم کین دل شکست

نگاهم با صدایی بر دفتر شد

از فشار دردو غم

قلم شکست.

...

.

.

امشب بر من سخت میگذرد

تنهایی و غمگینی به من میگذرد

کاش تا صبح اشکهایم بشکنند

تا که او بتواند ناله ام را بشنود

اما می دانم نمیشود

می خواستم بنویسم

نمی شود

اخر با قلم شکسته که نمی شود.


 

دانیال

+ نوشته شده توسط دانیال افشار در پنجشنبه هشتم آذر 1386 و ساعت |


Powered By
BLOGFA.COM